TO: me, FROM: me!

My dearest young ME,

I’ve always wanted to write to you letting you know how much I adore your happiness when  you were playing in the swing, kakaingit at sa bawat swing nito saya ang katumbas, pataas ng pataas hanggang maabot mo ang highest point at wala ka na magawa kungdi tumalon. Ang simpleng kaligayahan, pero kuntento ka.

Sa paglakad ng panahon, you’ll know what is right from wrong but  sometimes chooses the wrong path.  It’s OK, that’s just fine…  because you love having an opportunity to choose, basically that’s your way of saying  - that’s your life.  What I hate about you is when you think that you’re going to be alone, you might as well be lonely. That’s not right, we could disconnect ourselves from others because sometimes it is very tiring to be connected to everything. Just let yourself be with yourself for a little while, just for a little while.

Some people expect you to do better than what you can do. Pero hindi yun ang gusto mo, wala ka lang magawa kundi sundin sila dahil ayaw mo sila ma-disappoint. Mahirap isa-isahin kung ano mga nagawa mo, pero madaling sabihin kung ano mga naging mali sa buhay mo. You maybe rude, rude for fighting, fighting for what you believe is right.

Just be tough even  sometimes you’re afraid on the dark and so in the light.

Love,

The now – ME!

His Imperfections

I used to be a daddy’s girl. He used to carry me on his shoulder.

Limang taon pa lang ako ng kuhanin sya ni Lord, sabi ko pa nga nun “natutulog lang sya”. Ang daming memories na kahit sa limang taon naming pinagsamahan natatandaan ko pa gang ngayon. Madalas kami magkasama, siguro dahil madalas si mader nasa eskwelahan at nagtuturo.

Hindi ko alam kung ano ba talaga trabaho nya, madalas ko pa nga sya gayahin sa pagtipa ng bawat letra sa typewriter, habang ako gagawa ng typewriter na papel. Minsan naman iiwanan ako sa lola kasama ng bote ng dede at isang pares na damit, bibisita lang daw sya sa bukid namin. Naalala ko naman na ginabi kami sa daan habang katabi ko sya sa may driver seat sa kulay green namin na sasakyan sa likod nun maraming laman na candy at cookies, imported… say mo! Minsan naman nakikita ko syang gumagawa ng cabinet, cabinet ko, medicine cabinet at cabinet ni mame para sa school, gang ngayon nga gamit ko pa rin yung cabinet na gawa nya.

Typical na pamilya lang kami, kahit marami nagsasabi lumaking may kaya sila dade. Naranasan ni dade ang magpalipat lipat ng school, nag aral sa Baguio at duon muntik na raw mapikot, ikakasal na lang tumakas pa. Nag-aral sa FEU/UE pero naggraduate sa Adamson. Sabi ng mga tito ko, chickboy daw yun, 18 years old pa nga lang may anak na sya. Kaya bukod sa amin ni Kuya may kapatid pa kami.  Ipinaglaban ng lola ko na wag makasal sa murang edad si dade, dahil na rin siguro sa kabataan nya.