Holiday Stress

Just realized na habang tumatanda tayo nababawasan na ang time natin para sa sarili at ang bawat oras ay nakalaan na lang para sa mga taong nakapalgid satin. Well, part of growing up I guess.

Pag bata ka, you get taken care of, you get the attention, may bagong damit, sapatos and food prepared for you. But when you get older, it becomes the other way around. It feels like the Holidays become less about us, at ito ang ilan na mga sa tingin ko ay pang stress this Christmas:

1. House Decoration: Yep, every year I’m in-charge of decorating our house, though I’m not really that creative and artistic, I think nagiging habit na rin nila na pagurin ako twing sasapit ang Pasko. hehe
2. What’s for Christmas?: Mahirap mag-isip ng ihahanda at pagsasaluhan namin for Christmas, shempre dapat pasok sa budget at sa mahal ng bilihin ngayon I don’t think tatalab ang Stresstab or kahit ang pain reliever sa sakit ng ulo ko.
3. Where’s Santa?: The best pag pasko ang pakikipagtaguan sa mga inaanak, although walang kwenta ang pagtatago dahil sadyang magagaling maghanap ang mga inaanak.

Konti lang naman yan na pang stress this holiday compare naman sa mga mapapasaya natin.  Pero naisip nyo rin ba yung mga taong nagpapakahirap para sa atin? Yung lola/mother/wife na sila lahat ang naghahanda at pagod na pagod sa kakaluto para sa Noche Buena. They were the ones most exhausted just to make sure na maging masaya ang Pasko but they were the ones least noticed, so here’s my short note for them:

To all parents who sacrificed what they want just to buy gifts and to bring smile to their children, THANK YOU. To those who feel a little bit left out when everyone else is partying on the occasion they’ve organized… THANK YOU. Christmas is worth having because of the effort you put into it! THANK YOU!

I guess, the best way to celebrate Christmas is to make everyone get to feel extra special.

Isang HUG naman jan!

Have a blessed Christmas everyone; let’s make it a meaningful one!

Ciao!

Dows wer da deys!

Sa tagal kong nawala, nanimdim, nakiramdam, nagtampisaw, nag – alangan, nahimlay, nanabik,  nagmasid, nanaginip, nagmuni-muni, nangarap at nagpantasya, dapat lang mabuhay ang dugo sa muling pagbangon sa aking mga kahibangan.

Panggulong kasabihan: In moving on, you don’t have to forget everything. You can always think about him and still move forward.

Scene: Sementeryo: sa nag-aagaw na dilim at liwanag, sa tabi ng puntod ng mahal sa buhay, ikaw at ako (pero di naman tayo)… magkatabi. (how touching). HOY UNDAS KASI!

Sa buhay natin, dumarating ang isang bagay na minsan di mo rin inaasahan. Gaya ng “love”, tama yan, pero minsan mali… haha nagulo ka rin ba ng love? Ok then… moving on,  minsan ko lang maging topic ang love dito sa blog ko kaya sulitin na.

Madalas rin natin naging tagpuan ang sementeryo, haha creepy! hindi naman kahibangan pero kadalasan yun lang din ang pagkakataon na ikaw at ako (pero di tayo) ay magkita na may kahabaan ang bakasyon dahil undas. At dahil ikaw at ako pero di tayo ang tema ng usapan, aaminin ko na minahal kita. Pero bakit unti unting nawala, naglaho at ang pusong sawi ay nanatiling sawi sa inaasam na TAYO! Mahaba habang proseso ang pinagdaanan ko, dumating ako sa in-denial stage, yung tipong may magtatanong satin kung tayo nga ba… pero ang isasagot ko “hinding hindi.. at hindi pwedeng mangyari”, potek.. ang plastic mo teentoinks! May times naman na nagpapaka sweet sweetan ka.. yung tipong “love you”, “wag ka muna magBF ha, di ko pa kaya” at ang walang katapusang “mawalan na ko ng sampung girlfriends wag lang ikaw”… takte, ganyan ka ba kababaero?  At si teentoinks na kinikikilig kilig pa… nagpakatanga at naniwala sa isang kasabihang… ‘love is blind’…potek pang grade one! Haha hays.. those were the days! Mga panahon na minsan lunod na lunod na ko pero umaasang sana sagipin mo ko, pero walang nangyari kungdi nalunod lang ako, gang maisipan kong sumabay na lang sa agos… ang magpakalayo layo, ang umiwas yung tipong may falls akong babagsakan para di na kita masundan ng tanaw. Wushu!

TO: me, FROM: me!

My dearest young ME,

I’ve always wanted to write to you letting you know how much I adore your happiness when  you were playing in the swing, kakaingit at sa bawat swing nito saya ang katumbas, pataas ng pataas hanggang maabot mo ang highest point at wala ka na magawa kungdi tumalon. Ang simpleng kaligayahan, pero kuntento ka.

Sa paglakad ng panahon, you’ll know what is right from wrong but  sometimes chooses the wrong path.  It’s OK, that’s just fine…  because you love having an opportunity to choose, basically that’s your way of saying  - that’s your life.  What I hate about you is when you think that you’re going to be alone, you might as well be lonely. That’s not right, we could disconnect ourselves from others because sometimes it is very tiring to be connected to everything. Just let yourself be with yourself for a little while, just for a little while.

Some people expect you to do better than what you can do. Pero hindi yun ang gusto mo, wala ka lang magawa kundi sundin sila dahil ayaw mo sila ma-disappoint. Mahirap isa-isahin kung ano mga nagawa mo, pero madaling sabihin kung ano mga naging mali sa buhay mo. You maybe rude, rude for fighting, fighting for what you believe is right.

Just be tough even  sometimes you’re afraid on the dark and so in the light.

Love,

The now – ME!

His Imperfections

I used to be a daddy’s girl. He used to carry me on his shoulder.

Limang taon pa lang ako ng kuhanin sya ni Lord, sabi ko pa nga nun “natutulog lang sya”. Ang daming memories na kahit sa limang taon naming pinagsamahan natatandaan ko pa gang ngayon. Madalas kami magkasama, siguro dahil madalas si mader nasa eskwelahan at nagtuturo.

Hindi ko alam kung ano ba talaga trabaho nya, madalas ko pa nga sya gayahin sa pagtipa ng bawat letra sa typewriter, habang ako gagawa ng typewriter na papel. Minsan naman iiwanan ako sa lola kasama ng bote ng dede at isang pares na damit, bibisita lang daw sya sa bukid namin. Naalala ko naman na ginabi kami sa daan habang katabi ko sya sa may driver seat sa kulay green namin na sasakyan sa likod nun maraming laman na candy at cookies, imported… say mo! Minsan naman nakikita ko syang gumagawa ng cabinet, cabinet ko, medicine cabinet at cabinet ni mame para sa school, gang ngayon nga gamit ko pa rin yung cabinet na gawa nya.

Typical na pamilya lang kami, kahit marami nagsasabi lumaking may kaya sila dade. Naranasan ni dade ang magpalipat lipat ng school, nag aral sa Baguio at duon muntik na raw mapikot, ikakasal na lang tumakas pa. Nag-aral sa FEU/UE pero naggraduate sa Adamson. Sabi ng mga tito ko, chickboy daw yun, 18 years old pa nga lang may anak na sya. Kaya bukod sa amin ni Kuya may kapatid pa kami.  Ipinaglaban ng lola ko na wag makasal sa murang edad si dade, dahil na rin siguro sa kabataan nya.

Positive outcomes of Ondoy!

Sa ngayon nararanasan natin ang isa sa pinaka matinding trahedya na dumating sa bansa. Maaring marami sa atin ay may masisilungan, nasa masarap na higaan at walang iniintindi kung paano mag uumpisa pagkatapos ng isang mapaminsalang bagyo, and so I say…. we are blessed. Sa panahon na ganito, dito rin natin masusukat ang bayanihan at pagkakaisa ng mga Pilipino.

Siguro masasabi na rin natin na may mga natutunan tayo sa ganitong mga pagkakataon: